bigletter welcomeArizona - The Grand Canyon state.

De hoofdstad van Arizona is Phoenix, dat is ook gelijk de grootste stad. Het is de op 5 na grootste staat met 6.338.000 inwoners op 295.000 vierkante kilometer. Route66 heeft een lengte van ongveer 635 km waaronder het langste onafgebroken stuk tussen (ongeveer) Ashfork en Oatman.
In Arizona mag je zonder helm rijden als je ouder bent dan 18 jaar. Het is niet toegestaan om in een file tussen twee rijen auto's door te rijden.

In Arizona zijn routes terug te vinden die al honderden zo niet duizenden jaren in gebruik zijn. Veel van deze routes volgen de contouren van het terrein en lopen langs plaatsen waar water te vinden is. In 1848 kocht de VS grote delen van Arizona van Mexico en er werden onderzoekers naar het nieuw gekochte land gestuurd om te kijken wat geschikte transport routes waren. Een van die onderzoekers was Lieutenant Edward Fitzgerald Beale die tusen 1857 en 1859 een pad vrijmaakte van Fort Smith in Arkansas en de Colorado Rivier. Laat in de jaren 1800 trokken er via dit pad al duizenden geluskzoekers, boeren, militairen en handelaars. De spoorwegen volgden al snel en rond 1883 werd de transcontinental Atlantic and Pacific Railroad aangelegd. Vrijwel direct ontstonden er langs die spoorbaan stadjes en de straten die door deze stadjes liepen en ze onderling verbonden vormden de basis voor Route66. In 1926 liep er ongeveer 400 mijl Route66 door Arizona maar vrijwel niets daarvan was verhard, een klus die pas in 1938 werd afgerond.
Na de 2e wereldoorlog zag Route66 en enorme groei in verkeer en de situatie werd in veel stadjes onhoudbaar. Een op de zeven ongelukken in heel Arizona vond plaats op Route66 en de weg kreeg de bijnaam Bloody66.
De route werd wel om een paar van de gevaarlijkste plekken heengelegd (Ash Fork Hill in 1950 en Oatman in 1952) maar de route bleef erg druk en gevaarlijk.
De Federal Aid Highway Act uit 1956, ook wel bekend als de National Interstate and Defense Highways Act, maakte miljoenen dollars beschikbaar voor de aanleg van een moderne snelweg met minimaal 2 banen in beide richtingen en een gelimiteerd aantal op- en afritten.
Het duurde echter minstens 10 jaar en kostte meer dan $375 miljoen voordat de hele Interstate klaar was.
Het laatste stuk was een stuk van 6 mijl langs Williams, het laatste Route66 stadje dat gepasseerd werd door de snelweg.
Jim Ross heeft een database gemaakt met alle bruggen in de hele route en het overzicht van Arizona kun je hier downloaden:
Route-66-Bridge-Database_Arizona_Jim-Ross.pdf
 
  Als je afslag 346 van de I40 neemt kom je op de oude Querino Dirt Road.Het is een zandweg dus bij regen slecht begaanbaar. Als het droog is is het wel een erg fraai stukje van de route. Halverwege kom je over de Querino Canyonbridge, een prachtige oude constructie die nog steeds goed begaanbaar is.
Sanders Van het plaatsje is weinig bijzonders over. Voor de echte liefhebbers onder ons: er staat een oude Valentine diner die men op een unieke manier aan een bestaande trailer heeft gekoppeld waardor er een vreemd gebouwtje ontstaan is.
  Exit 320: Painted desert trading post. Deze is niet meer vrij toegankelijk en alleen bereikbaar op afspraak. Voor meer informatie kun je op de speciale pagina voor deze trading post kijken: http://www.rte66.nl/pdtp.htm
Holbrook
2993k

Holbrook is nu een stoffig en stil stadje. Het is geen ghosttown maar het is nou ook niet bepaald erg levendig. Dat is wel anders geweest! In 1882 werd de stad opgericht en werd in eerste instantie voornamelijk bewoond cowboys, spoorwegmedewerkers en dergelijke. De wet werd er niet of nauwelijks nageleefd, er werd gezopen en gegokt bij het leven in de veel saloons in het centrum en naast die saloons waren er veel bordelen die goede zaken deden. Veelbetekenend is dat een van de meest populaire saloons de naam ‘Bucket of Blood’ had. De stad stond bekend als ‘de stad te ruig voor kerken’ en je kwam er weinig gezinnen met vrouwen en kinderen tegen. Pas in 1914 werd er de eerste kerk gebouwd.

 

De Bucket of Blood saloon in Holbrook heette oorspronkelijk de "Terrill’s Cottage Saloon" tot er in 1886 een schietpartij plaats vond die de vloer er uit deed zien of er emmers met bloed overheen gegoten waren. Het schijnt over een uit de hand gelopen partijtje poker te zijn geweest en was voldoende om de naam de doen veranderen.
Als je er nu langs komt zie je een dichtgegtimmerd gebouwtje waar alleen vervagend opschrift boven de deur je doet herinneren aan het feit dat de saloon hier zat.
Bucket of Blood saloon
Bucket of Blood saloon Bucket of Blood saloon
De kans dat je er binnen komt is bijzonder klein maar zo ziet de binnenkant er nu uit. Bucket of Blood saloon
Bucket of Blood saloon Bucket of Blood saloon
Bijzondere aan de binnenkant is de ingang naar de tunnel. In de tijd dat de saloon zijn nieuwe naam kreeg was het in Holbrook gevaarlijk met veel mensen die zwaar bewapend rondliepen en er geen moeite mee hadden medeburgers te doden voor een paar dollar. De opbrengst van de dag werd dan ook via deze tunnel naar de bank gebracht, niemand durfde er mee over straat te gaan.
Bucket of Blood saloon Bucket of Blood saloon

Deze aankondiging die nu nog op de muur te zien is spreekt voor zich.

 

Tegen de tijd dat Route66 door de stad kwam was het ruige leven grotendeels gekalmeerd en de vele kroegen en bordelen werden gestaag vervangen door hotels, trading posts, benzinestations en restaurants. Na het in gebruik nemen van de snelweg stopten veel van deze activiteiten maar restanten zijn nog steeds te vinden zoals het WigWam hotel en Joe&Aggie’s restaurant.

Dat de stad het slechte imago verdiende blijkt wel uit de uitnodiging voor de ophanging van George Smiley op 8 december 1899: De gouverneur uit die tijd vond dit wel een beetje te veel en stond erop dat de uitnodiging aangepast werd. De sheriff vond dat wat overdreven dus maakt een aangepaste versie:

Restaurant:
Joe & Aggie’s cafe is moeilijk om te missen want het staat ongeveer op het centrale kruispunt in Holbrook en heeft een grote route66 kaart op de zijkant van het gebouw. Dat en het feit dat het vlakbij het WigWam hotel ligt maakt het een grote trekpleister voor toeristen.
Het restaurant is geopend in 1943 door Tom Smithson die het oorspronkelijk het Cactus Cafe noemde. Joe en Aggie kochten het in 1945 en het is sindsdien in de familie gebleven. Als je binnenkomt zie je meteen kasten vol Route66 souvenirs maar laat dat niet de enige reden voor een bezoek zijn. Ze hebben een uitstekende mix van Mexicaanse en Amerikaanse gerechten en hun Chiles Rellenos en appel burritos zijn uitstekend.

In de aftiteling van de film Cars wordt Joe&Aggie’s genoemd als een van de inspiratiebronnen voor de film!

Adres: 120 W. Hopi Drive.
Telefoon: 866-486-0021
Website: joeandaggiescafe.com

Hotel : Wigwam Motel
In 1936 bouwde ene Frank Redford het eerste WigWam Hotel (onder de naam WigWam Village) in Cave City, Kentucky. Chester Lewis kwam daar in 1938 langs en was zo onder de indruk dat hij de bouwplannen kocht van Frank Redford tezamen met het recht om de naam te gebruiken. Onderdeel van de overeenkomst was dat er in iedere wigwam een radio werd geïnstalleerd die op muntjes werkte, een dubbeltje voor 30 minuten muziek en de opbrengst daarvan ging naar Frank Redford.

Tussen 1936 en 1955 werden er 7 WigWam hotels gebouwd, degene in Holbrook is Wigwam Village #6.

Het bestaat uit 15 wit en roodbeschilderde betonnen teepees met een stalen frame, 21 voet in doorsnee en 28 voet hoog en zijn allen uitgerust met een douche, toilet, airconditioning en tv. Tussen de teepees staan klassieke auto’s geparkeerd en het kantoor zit in het oude benzinestation waar overigens de benzinepompen van verwijderd zijn.

Een foto genomen tijdens de bouw:
Laat in de jaren 70 werd Interstate 40 geopend en de zaken gingen daarna zo slecht dat de Chester Lewis zaak verkocht. De nieuwe eigenaren verkochten alleen nog benzine en de WigWams bleven buiten gebruik. In 1988, 2 jaar na het overlijden van Chester Lewis kochten zijn vrouw en kinderen het hotel terug om het, na renovatie, weer te openen. De benzine pompen werden verwijderd en het kantoor werd uitgebreid tot museum waar de privé collectie van Chester Lewis werd tentoongesteld met indiaanse gebruiksvoorwerpen, versteend hout, memorabilia uit de Amerikaanse burger oorlog en Route66 souvenirs. wigwam hotel
Wigwam Village Motel #6 is in 2002 opgenomen in het National Register of Historic Places. Van de andere 7 WigWam hotels bestaan er nog 2: nr2 in Cave City, Kentucky en nr7 in San Bernardino, California.
N.B., de receptie gaat pas om 15:00 uur open, voor die tijd kun je niet inchecken.
Adres : 811 West Hopi Drive
Website : http://www.galerie-kokopelli.com/wigwam
Telefoon : (928) 524-3048.

De meeste mensen zien dit hotel alleen in de zomer. Om te laten zien dat het ook in Holbrook winter kan zijn dit plaatje:

holbrook in snow
 
Joseph City
3014k
Bij afslag 274 ligt het plaatsje Joseph City.
Het is rond 1876 opgericht als woonplaats van een groep mormonen en wordt nog steeds voornamelijk door mormonen bewoond.

Ella's Frontier is een van de vele trading posts die ten onder gingen toen de nieuwe snelweg open ging. Als je in het gebouw staat en je kijkt door de achterdeur dan zie je de snelweg lopen, die afstand was nog steeds te groot en er stopte vrijwel niemand meer.

Het gebouw werd in 1927 gebouwd door Fredrick “San Diego” Rawson, een voormalige circus clown, taxidermist en dichter. Hij gebruikte oude telefoonpalen en gaf het gebouw de naam San Diego's Old Frontier Trading Post.

Rond 1947 verkocht hij het aan Ray Meany en zijn vrouw Ella Blackwell en zij veranderden de naam in ‘The last frontier’. Toen zij in 1955 besloten te scheiden kreeg Ella de zaak en zij veranderde de naam in ‘Ella's Frontier Trading Post’. Zij was een nogal excentrieke persoon die graag piano speelde voor bezoekers maar later ook voor mensen en dieren die alleen in haar geest bestonden. Zijzelf claimde vaak dat het gebouw 1847 of in 1873 was gebouwd al is dat onmogelijk, de telefoonpalen waar het gebouw van gemaakt was bestonden toen nog niet eens… Ze hield tot haar dood in 1984 vol dat het de oudste trading post langs heel route66 was.

Sindsdien staat het gebouw er stil en verlaten bij en rot langzaam weg.

Dit filmpje laat de tradingpost zien zoals hij er bij lag begin jaren 80, vlak nadat hij gesloten was. Het is verbazingwekkend om te zien wat de eigenaren allemaal achtergelaten hadden!
Jackrabbit Trading Post
Jackrabit 1

Overigens is de gelijkenis van hun reclame bord met dat van een
bord uit de film 'Cars' niet geheel toevallig:

Met de komst van de snelweg was het voor veel trading posts en souvenirwinkels onmogeijk om open te blijven. De meeste reizigers kwamen via de Interstate en, als ze al ergens wilden stoppen, konden de snelweg niet zo maar af.
Jim Taylor en zijn vrouw Cindy waren in 1949 de JackRabbit trading post begonnen en vreesden datzelfde probleem. Gelukkig zat de opa van Cindy in de staf van de gouverneur in die tijd en hij zorgde ervoor dat de trading post een eigen afrit kreeg. Daardoor krijgen toeristen nu de kans om een foto te laten nemen terwijl ze op de JackRabbit zitten.
jackrabbit
Jackrabbit2 jackrabbit3
Website : http://www.jackrabbit-tradingpost.com
Adres : 3386 Old Highway 66
Telefoon : (928) 288-3230.
 
Winslow
3049k
Winslow ontstond op 1 oktober 1882 toen ene 'Doc' F.C. Demerest er zijn dokterspraktijk opende in een tent naast de spoorbaan. Het dorpje werd vernoemd naar de baas van die spoorbaan, Edward F. Winslow.
Als je interstate verlaat bij afslag 257 is een van de eerste dingen die je ziet een gedenkteken voor het New York World Trade Centre, compleet met stalen balken die uit het WTC kwamen na de aanslag.


Website: http://www.standinonthecorner.com/
In vroeger tijdens stond op de hoek van North Kinsley Avenue en 2nd street een winkel.
Deze is een aantal jaren geleden afgebrand maar de buitenmuur met muurschildering is bewaard gebleven.
De Eagles zongen al : "Standin on a corner in Winslow, Arizona Such a fine sight to see - It's a girl my Lord in a flat bed Ford slowin down to take a look at me ..." Dit is de straathoek waar ze over zongen.

Het ziet er misschien niet zo uit maar het is een groot schilderij inclusief de weerspiegeling van de auto met de vrouw die uit het raam kijkt, de vogel voor het raam op de 1ste etage en het stel dat staat te kussen.
Nu kun je er een midden op straat een foto maken van (denk ik) het grootste route66 schild ter wereld:


Hotel : Earl's Motor Court Winslow
Dit Mom&Pop motel wordt beheerd door Lee en Floranel Earl en is het Route66 oudste motel van Winslow. Het is oorspronkelijk gebouwd in de jaren 40 onder de naam Marble Hotel maar is later van naam veranderd. Het is een schoon en comfortabel hotel met fatsoenlijke prijzen (tussen de 50 en 60 USD).
Website : http://www.earlsmotorcourt.com

Telefoon : (928) 289-0188
Hotel : La Posada http://www.laposada.org. Een duur hotel maar naar het staat erg hoog aangeschreven, zowel het restaurant als het hotel.

Een derde hotel dat aanbevolen wordt is het Delta Motel, klein maar fijn!


2141 W 3rd St
Winslow, AZ 86047

https://www.facebook.com/pages/Delta-Motel/114060428615371?fref=ts

Meteor City trading post

De Meteor City trading post staat op de plaats waar in 1938 een benzine stationnetje werd geopend door Joseph Sharber. De eigenlijke trading post werd in 1941 geopened door Jack Newsum (de man op de foto hiernaast). Het bord noemde in eerste instantie een population van 1 (hemzelf) maar hij trouwde in 1946 en veranderde het toen in 2.

De koepel werd in 1979 gebouwd en werd in 1984 gebruikt voor de film 'Starman'. Op 23 december 2012 werde de trading post gesloten en de gebouwen gaan snel achteruit, o.a. door vandalisme.

meteorcity
Tja, bedenk eens hoe blij jij zou zijn als je in een dorpje met 2 inwoners woont (en je mag de ander niet...)

meteorcity

Meteor Crater Vanaf de interstate zie je vlak voor 2Guns een ruine met een toren aan de linkerkant. Dit is het overblijfsel van het Meteor Crater museum. Verbazingwekkend hoe zo'n stevig uitziend gebouw zo snel kan vervallen!
Two guns trading post

Deze trading post is een ghosttown op zichzelf. Ooit bestond het uit een trading post, een dierentuin en een heel aantal gebouwen en gebouwtjes plus een benzinestation.

 
2guns 2guns1
twoguns Onderstaand kaartje laat goed zien hoe de indeling was van de trading post maar ook hoe de wegen in de loop der jaren zijn veranderd:
2 guns weg verschillen
Two Guns geschiedenis

Het overgrote gedeelte van de geschiedenis van Two Guns gaat over drie heren. De hoofdrollen zijn voor Earl Cundiff en zijn vrouw en aan de andere kant stond Harry Edgar 'Indian' Miller, geassisteerd door chief Joe Sekakuku.

1871- 1871 (1878?) Een groep Apaches probeerde paarden te stelen van een groep Navajos. Tijdens de achtervolging na de diefstal werden de Apaches in een grot gedreven waarna de Navajos allerlei takken, struiken, etc voor de ingang opstapelden en in brand staken. Daardoor kwamen alle Apaches om de grot en sindsdien staat die grot bekent als de 'Apache Death Cave'.
1881 Atlantic and Pacific Railroad bereikt de Diablo Canyon, ongeveer 5 kilometer ten noorden van de plek waar Canyon Lodge (later bekent als Two Guns) zou worden gesticht.
1914 De weg van Flagstaff naar Winslow wordt omgelegd van Luepp naar Diablo Canyon vanwege de bouw van twee gewapend betonnen bruggen over de Padre Canyon en de Diably Canyon (Die bruggen kostten destijds ongeveer 8000 dollar per stuk).
1922 Earl en Louise Cundiff claimen een stuk grond ter grootte van 320 acres aan beide kanten van de brug over Diablo Canyon en beginnen met de bouw van de Cayon Lodge.
1925 Harry Edgar "Indian" Miller en Chief Joe Sekakuku komen in dit gebied aan en huren land van Cundiff. Miller begint met de bouw van de 'Fort Two Guns Zoo' en Sekakuku maakt een attractie van de Apache Death Cave waarbij hij ook een souvenir winkel opent. Cundiff heeft er een general store en campsite genaamd Canyon Lodge. "Rimmy" Jim Giddings begin teen Texaco benzine station en cafe voor de Zoo.
1926, 3 maart. Cundiff en Miller raken in gevecht in het huis van Miller, Cundiff wordt gedood door een schot uit Miller's pistool.
1926, 26 juni. Miller wordt aangeklaagd door het Coconino Co. Superior Court
1926, november. De Winslow-Flagstaff Highway wordt onderdeel van Route 66
1927, maart. Barney Bush, Art Lewis en Louise Cundiff worden beschuldigd van het vernielen van Miller's Two Guns reclame borden langs route 66 tussen Winslow en Two Guns .
1928, maart. Miller probeert Louise Cundiffs homestead grant ongedaan te krijgen maar verliest de rechtszaak.
1928, juli. Miller staat in de rechtszaal in Holbrook met als aanklacht dat hij de grafsteen van Earl Marion Cundiffs heeft bewerkt met rode verf. Op die grafsteen stond de tekst 'Killed by Indian Miller'.
1929, De stenen winkel van Cundiff brand af en wordt vervangen door een houten gebouw.
1930 Miller en zijn vrouw verhuizen naar het Petrified Forest waar zijn zuster een trading post heeft. Daarna verhuizen ze naar de "Cave of the Seven Devils" bij Lupton, AZ. Hun dierentuin in Two Guns wordt tot 1932 beheert door een echtpaar uit Flagstaff.
1934, December. Louise Cundiff trouwt met een medewerker van de Canyon Diablo Railway, Phillip Hesch, en zij nemen de Two Guns Zoo over.
Rond 1937 wordt Route 66 omgelegd van de betonnen brug naar een nieuwe stalen brug net ten noord-westen van de oude.
1938 Louise en Phillip Hesch verhuizen de dierentuin naar een nieuw gebouw aan Route66.
1947 Route 66 wordt nog een keer omgelegd, nu ongeveer 100 meter naar het noorden.
1950 De dierentuin wordt gesloten en in 1951 wordt Two Guns verkocht aan een S.l. Richardson
1950s Rimmy Jim's benzine station en cafe wordt gebouwd langs de 1947 versie va Route66. Harry "Indian" Miller overlijdt in Lupton, AZ op 20 december 1951 en wordt begraven in Gallup, NM.
1963 Ben Dreher koopt Two Guns met het plan om de dierentuin te heropenen.
Rond 1967, wordt I-40 aangelegd en vervangt Route66 als doorgaande weg.
1971 Rimmy Jim's brand helemaal af als de ondergrondse benzinetanks in brand vliegen.
Ergens midden 70'er jaren wordt er een Shell benzine station en een KOA geopend bij Two Guns. Een gedeelte van de KOA bevindt zich boven de Apache Death Caves.
Ergens midden 80'er jaren wordt de KOA gesloten.
2011. Het gerucht gaat dat Russel Crowe het Two Guns gebied heeft gekocht maar dat is slechts een gerucht. In werkelijkheid is het gekocht door een consortium van 5 advocaten uit Flagstaff, mogelijk in de verwachting dat het ooit een geode investering zal blijken te zijn.


Als je voertuig het aankan is het zeker de moeite waarde Canyon Diablo te bezoeken. De weg erheen is niet moeilijk te vinden, het is de enige weg die de prairie inloopt vanaf de Two Guns trading post. Bedenk wel dat de weg met een normale auto niet begaanbaar is, betreden op eigen risico dus! In vroege tijden was Canyon Diablo een van de wildste stadjes in de wijde omgeving. Niet zo bekend als Abilene of Tombstone maar als je de verhalen mag geloven ging het er in Canyon Diablo veel erger aan toen.


In 1881 kwam de spoorweg in de buurt en ze kwamen tot Canyon Diablo toen het geld op was. De werkploegen kampeerden in de omgeving, wachtend op hun geld en al snel ontstond een soort plaatsje. Het groeide snel omdat het een kruispunt was van verkeersstromen en binnen de kortste keren waren er een heel aantal kroegen en bordelen om vertier te bieden aan de ruim 2000 inwoners waarvan er veel gezocht werden wegens allerlei misdaden. Er was geen sherriff en de hoofdstraat heette Hell Street met mistens 14 kroegen met namen als The Last Drink en Road to Ruin. Er waren 10 gokhallen, minstens 4 bordelen en een aantal danshuizen die eigenlijk ook gewoon bordelen waren.
Twee van de bordelen tegenover elkaar waren eigendom van voormalige prostituees, Clabberfoot Annie en BullShit Mary. Ze stonden vaak op de stoep van hun bordeel, de ander uitscheldend, tot een van de twee het niet meer aankon en een gevecht met de ander begon. Een keer gingen ze zo ver dat ze midden in de straat eindigden, vechtend en aan elkaars kleren trekkend, net zo lang tot ze beiden naakt waren. Op dat moment rende Clabberfoot Annie haar bordeel in waarna ze naar buiten kwam met een geweer. Bullshit Annie probeerde nog weg te komen maar werd midden op straat in de rug geschoten.

Aangezien er geen sherrif was waren berovingen, gevechten en moord alledaagse kost. Een kroeg kon zo maar van eigenaar veranderen als een bezoeker de eigenaar doodschoot en zichzelf daarna tot nieuwe eigenaar verklaarde. Veel karavanen op weg naar het stadje werden beroofd en het gebeurde wel dat de eigenaars van een karavaan nieuwe rovers inhuurden om de vorige rovers van de geroofde goederen te beroven. Uiteindelijk werd het te gek en hebben de zakenlieden en kroegeigenaren uit het stadje zichzelf georganiseerd en geld bijeengebracht om een sherriff in te huren.
Dat was echter nog niet zo simpel. De eerste sheriff werd om 3 uur in de middag aangesteld en nog diezelfde dag om 8 uur ‘s avonds begraven. De tweede sheriff hield het zowat twee weken vol voor ook hij begraven werd op Boothill. De derde sheriff droeg altijd een dubbelloops geweer waarmee hij een heel aantal criminelen doodschoot of verwondde. Dat duurde ongeveer drie weken waarna iemand hem in de rug schoot, niet met 1 kogel maar in totaal zo’n 45. De dader pauzeerde zelfs tussendoor een aantal malen om zijn 6-schots pistool te herladen! Ook de vierde sheriff deed het niet veel beter en overleed na 6 dagen door een schot midden in zijn gezicht.

Daarna werd het stil in die zin dat er geen nieuwe sheriff gevonden werd. Pas na een aantal weken kwam er een man uit Texas, ene Bill Duckin, die de baan aannam in ruil voor een dak boven zijn hoofd en genoeg eten. Een van de eerste dingen die Bill deed was het bestellen van nieuwe kleding waaronder 2 lange zwarte jassen. Bij een van die jassen verwijderde hij de binnenkant van de zakken zodat hij direct bij zijn pistolen kon die hij onder de jas droeg. De andere jas liet hij heel zodat hij die kon dragen als hij naar de kerk ging (zodra die gebouwd was). Bill hield het 30 dagen vol en in die tijd doodde hij 20 desperado's terwijl hij er nog een heel aantal meer verwondde. Na die 30 dagen ging hij zijn eerste salaris halen en daarvoor kleedde hij zich netjes aan, inclusief zijn goede jas. Op weg naar het centrum kwam hij langs de Colorado Saloon waar net een beroving was geweest. De rover kwam naar buiten met een zak geld in zijn ene hand en een pistol in de ander. Bill beval hem te stoppen maar was vergeten dat hij zijn goede jas aan had dus kon niet zo maar bij zijn pistolen. Voordat hij iets kon schoot de rover hem dood.
De volgende man die sheriff werd was "Fightin Joe" Fowler, de man die als sheriff ruim 20 misdadigers doodschoot in Gallup. Na een dag of 10 ging hij op de vlucht nadat er drie aanslagen op zijn leven waren geweest.
Daarna kon men geen nieuwe sheriff vinden maar de spoorweg maatschappij kreeg genoeg geld bij elkaar om verder te gaan met de aanleg van het spoor en daarmee verdween vrijwel op slag het leven uit het stadje en bleef er niet veel meer dan het station over. Daarmee was er geen sheriff meer nodig maar dat wil niet zeggen dat de restanten van het stadje en de omgeving opeens braaf werden.


Treinen op weg naar het Canyon Diablo station werden regelmatig beroofd en een van de grootste beroving leverde ruim $100.00 op, samen met $40.000 in gouden munten, 2500 zilveren dollars en behoorlijk wat sieraden. De rovers gingen er van door, wetende dat er al snel een zoektocht naar ze op touw gezet zou worden. Daarom gingen ze uit elkaar, 2 naar het zuiden en 2 naar het westen. De zoektocht begon inderdaad de volgende ochtend en werd, helaas voor de rovers, geleid door William O. "Bucky" O'Neil, een zeer ervaren spoorzoeker. Al vrij snel werden de eerste twee gearresteerd in Arizona. De andere twee werden in Texas gearresteerd en alle 4 kregen ze een gevangenisstraf van 25 jaar. Ze hadden alleen in totaal slechts $100 bij zich en bekenden dat de gehele buit te zwaar was geweest om mee te slepen dus hadden ze die verdeeld en onderweg begraven. Ze begroeven de buit tussen een groep bomen in de buurt maar tegen de tijd dat dat bekend werd waren de bomen gekapt voor brandhout en de buit is nooit teruggevonden al hebben velen er naar gezocht!


Op 8 april 1905 kwamen 2 cowboys, John Shaw en William Evans, de Wigwam Saloon in Winslow binnen en bestelden een glas whiskey. Op dat moment zagen ze een tafel waaraan gegokt werd om 271 zilveren dollars. Na enig fluisteren besloten ze de zaak te beroven waarna ze het stadje uit vluchtten zonder hun whiskey zelfs maar aangeraakt te hebben.

In hun haast om weg te komen lieten ze een spoor van gevallen munten achter en Navajo County Sheriff Chet Houck met zijn assistent Pete Pemberton volgden het spoor naar Canyon Diablo, 25 mijl ten westen van Winslow.

Daar spraken ze de eigenaar van een trading post, Fred Volz, die ze op het spoor van Shaw en Smith bracht. Ze spraken hen aan maar Shaw trok direct zijn pistool om op Houck te schieten. Gelukkig voor Houck ging de kogel alleen door zijn jas heen maar het was wel van zo dichtbij dat hij er een brandwond op zijn hand aan over hield.
Hierna barstte een vuurgevecht los tussen de vier mannen waarbij 21 schoten gelost werden. Een van de mannen (Shaw) werd doodgeschoten maar de rest was hooguit lichtgewond. Shaw had geen munitie meer en probeerde weg te komen maar Houck schoot hem door zijn hoofd. Pembertons laatste schot raakte Smith in zijn schouder.
Volz, de eigenaar van een dichtbijgelegen trading post leverde een kist voor de vlugge begrafenis van Shaw waarna ze Smith meenamen naar het ziekenhuis in Winslow. De volgende dag ging het verhaal van de schietpartij als een lopend vuurtje door Winslow en die avond waren de beroving en de schietpartij het voornaamste gespreksonderwerp in de WigWam saloon.
Daar zaten voornamelijk cowboys uit de omgeving die vaak zelf aanvaringen met de wet hadden gehad. Ze vonden het niet zo erg dat Shaw en Smith neergeschoten waren, wat ze pas echt erg vonden was dat die niet eens de kans hadden gehad om hun whisky op te drinken.
Vijftien van hen werden hier zo kwaad over dat ze, gewapend met flessen whiskey, de volgende trein naar Canyon Diablo namen. Daar wekten ze Volz die ondertussen al lag te slapen. Hij leende hen enkele scheppen en ook zijn Kodak camera met het verzoek foto’s te maken.
Een van de cowboys, Lucien Creswell, vertelde later dat ze bij het treinstation nog wat whisky dronken en daarna de kist Shaw opgroeven. Shaw lag, haast vriendelijk lachend, in zijn kist en enkele van de cowboys kregen het bijna te kwaad toen ze hem zo zagen liggen.

John_Shaw.jpg
John_Shaw-1.jpg John_Shaw-2.jpg
In het blad ‘Arizona Highways’ uit 1963 schreef Gladwell Richardson dat J.D. Rogers, een van de ploegbazen van Hashknife hen zei Shaw uit zijn kist te tillen en een borrel te geven. Daarna zouden ze hem fatsoenlijk begraven. Twee mannen sprongen de kuil in en tilden het lichaam eruit. Ze zetten hem rechtop tegen de omheining van een ernaast gelegen graf en lieten whiskey, direct uit de fles, tussen zijn verstijfde kaken lopen. Terwijl het langzaam licht werd prevelden de cowboys een laatst gebed en legden Shaw, samen met de whisky fles, terug in zijn kist waarna ze hem opnieuw begroeven. John_Shaw-3.jpg
Twin Arrows trading post.
twinarrows

Een paar mijl voor Winona liggen (staan) de restanten van de Twin Arrows trading post. Deze trading post begon zijn bestaan als Padre Canyon Trading post maar werd later omgedoopt. Helaas is deze al een tijd gesloten en de gebouwen zijn in slechte staat. Recentelijk zijn wel de twee pijlen gerestaureerd zoals op deze foto van Johan te zien is.

In de diner ernaast hadden ze grappen op het menu staan als gemarineerde 1000-pootjes en een pudding van hagedissentong.
Helaas, we zullen niet snel weten hoe bijzonder deze gerechten smaakten!

We kunnen wel zien hoe het er uit zag toen het nog open was, een meneer heeft dat in 1993 gefilmd:
Troxell_Family
William en Margaret Jean Troxell

De trading post is gebouwd rond 1950 met de naam Canyon Padre Trading Post en werd gebouwd door Ted en Jewel Griffiths. Ted werd echter aangereden door een auto en was dermate gewond dat ze de trading post moesten verkopen. Op 15 april 1955 werden William Harland Troxell en zijn Margaret Jean de nieuwe eigenaren en ondanks een heel aantal tegenslagen bleef de trading post open.

In 1971 opende de interstate hier maar een lid van de Troxel famlie was ingenieur en ontwierp een eigen afrit voor de trading post. Die afrit werd gebouwd maar ondanks dat bleef het gestaag slechter gaan met de zaken.

In 1995 kochten Spencer en Virginia Riedel de trading post maar het bleek te duur om de diner weer in werkende staat te krijgen. In 1998 ging de trading post dan ook definitief dicht.

twinarrowsdiner.jpg
Winona
3123k
Bezienswaardigheid : helemaal niets! De enige reden dat dit dorpje bekend is geworden is omdat Bobby Trooop het in zijn 'Get your kicks on Route66' bezong maar in tegenstelling tot wat hij daar zingt mag je het gerust vergeten.
Flagstaff
3149k

Het centrum van Flagstaff is niet onvriendelijk met een hoop historische gebouwen. De aanwezigheid van een vrij grote universiteit zorgt voor veel leven in het stadje en als je in de buurt bent is het aanbevolen wat te gaan drinken in The Museum Club.


Restaurant: The Galaxy Diner
Dit is een klassieke met prima eten voor een fatsoenlijke prijs.
Adres: 931 West Hwy 66 Hotel: King's House hotel. Een prima hotel al hoor je de treinen wel goed.

 
Williams
3202k
Williams is een ongewoon stadje voor Amerika, het centrum bevat namelijk een aantal terrasjes waar je buiten alcoholische dranken mag consumeren. Dat, gekoppeld met live muziek in de avonden, maakt het een leuk plekje om te overnachten. In het centrum staan vele hotels en restaurants met daartussen allerlei winkeltjes en galleries die ook in de avond open zijn dus keuze genoeg. Het is ook al jaren een uitvalsplek voor reizgers die ook 'even' de Grand Canyon willen bezoeken. Je kunt er met de auto simpel komen maar er is ook de luxe trein van Williams naar Grand Canyon Village (http://www.thetrain.com/).
Het reizen naar de Grand Canyon gaat nu wel iets makkelijker dan het was voor de dames op de foto rechts!

Recentelijk is er een nieuw restaurant geopend in Williams genaamd The Winchester. Tijdens het eten is er live muziek en een cowboy show. Ik ben er zelf nog niet geweest maar hoor er goeie verhalen over. Het adres is : 301 North 7th Street, Williams, Arizona 86046
Restaurant : In het centrum van Williams staat Rod’s Steakhouse. Het restaurant is geopend in 1946 door Rodney Graves die daar al eerder een cafe had. Als reclame zette hij een grote neon stier op het dak die nu nog steeds aangeeft waar het restaurant is.

In 1958 kochten Lawrence en Stella Sanchez het steakhouse nadat Lawrence er langere tijd zelf gewerkt had als afwasser en later manager en chef-kok. Ze waren zich bewust van de historie van het steakhouse en veranderden dan ook weinig. Het maakten dan ook weinig wijzigingen. Ook een groot gedeelte van de menukaart is ongewijzigd gebleven en de specialiteit, Sugar Dipped Charred Meat is nog steeds aan te bevelen!
Adres: 301 East Route66
Web: http://www.rods-steakhouse.com/





 

 
 
Ash Fork
3231k
Als je Route66 wilt volgen moet je hier de I-40 af. Dit is aan te bevelen, over de I-40 kun je weliswaar veel sneller reizen maar als je hier de oude route volgt kom je door een heel erg mooi gebied! (foto: Jim Hinckley)

Het plaatsje Ashfork is niet erg spannend al kom je er soms mooie herinneringen aan Route66 tegen. Fred Wald maake deze foto van het DeSoto cafe waar nu een manicuursalon in gevestigd is.
Desert Skies

 

Neem hier zowiezo afslag 139 van de Interstate en volg de Crookton Road naar Seligman en Kingman.
Dit is een van de langste onaangetaste stukken van Route66 die nog bestaan en heel erg de moeite waard!

Op het eerste stuk zie je regelmatig links van de weg sporen van een veel oudere versie van de weg, helaas niet meer begaanbaar maar nog wel duidelijk zichtbaar!
Seligman
3270k
Seligman ontstond in 1895 toen James A. Lamport daar een stuk grond claimde en langs de spoorbaan een wegennet aanlegde met blokken van 300 voet (ongeveer 100 meter). Na de komst van Route66 groeide het uit tot een serieus plaatsje. Volgens het Arizona Highway Department reden er in 1937 meer dan 500,000 autos van buiten de staat Arizona over dit stuk Route66, moeilijk te geloven als je nu dit stoffige straatje ziet. Het bleef zo druk tot 1978 toen Interstate 40 geopend werd. In een interview daarover verteld Angel Delgadilo (barbier in Seligman) hoe op een doordeweekse middag het verkeer opeens stopte. Het moet heel vreemd zijn geweest voor de bewoners om van het ene moment op het andere geen auto’s met reizigers meer te zien.

Seligman was een van de eerste plaatsjes langs de oude Route66 waar een aantal zakenmensen samen een lobby begonnen om Route66 te bestempelen als ‘Historic Highway‘ en in 1987 gebeurde dit waarna zij het plaatsje begonnen te adverteren als de “Birthplace of Historic Route 66.” In 2005 werd het centrum van Seligman opgenomen in het National Register of Historic Places.

Bezienswaardigheid : Delgadillo's Snow-Cap Drive-In and Angel's Barbershop
In het midden van het dorpje Seligman heeft Angel Delgadillo een restaurant (snackbar eigenlijk), een souvenirswinkel en een kapperszaakje. Angel Delgadillo is een van de drijvende krachten achter de Route66 revival. Het is niet zo dat hij dat in zijn eentje heeft veroorzaakt maar zonder hem was er aanzienlijk minder gebeurt. Hier staat een leuk artikel over hem: Angel Delgadillo

 

In het restaurant zijn ze nogal dol op practical jokes dus kijk uit met het zoutvaatje! De souvenirwinkel heeft een groot assortiment maar het speciaalste is wel de kapperszaak waar je je op de echte ourderwetse manier kunt laten scheren.
Telefoon : (928) 422-3291.
Adres : 301 E Chino Ave

N.B. maandags gesloten!

barbier.jpg


Bezienswaardigheid: in Seligman vind je ook de 'Seligman Sundries', een trading post voor souvenirs en drankjes. Het gebouw is ongeveer het oudste gebouw van Seligman en is in 1904 gebouwd als theater. Later werd het een drogisterij , een danszaal en nu tradingpost. In de hoogtijdagen van Route66 heette het nog Ted's Fountain and Trading Post maar bij de hernieuwde opening is ook een nieuwe naam gekomen. Unicum aan deze trading post is dat je er fatsoenlijke koffie kunt krijgen en dat kom je niet vaak tegen in Amerika!
Seligman sundries

Website: www.historicseligmansundries.com
Telefoon : 928-853-0051


(klik op de folder voor een grote versie)

 


In Seligman, op de hoek van Schoney Avenue en 1st street (parallel aan de huidige Route66) staat een oud motel, het Cottage Hotel. Dit gebouw is al ouder dan Route66 en waarschijnlijk ergens rond 1900 gebouwd. Het is nu in gebruik door de Seligman Historical Association maar die doen er schijnbaar niet veel mee. In het parkje er naast staan wat heel oude auto's en vreemd genoeg staat er ook een cel uit de gevangenis in Yuma.

Ben je in Seligman op zoek naar een plek om wat te eten dan kan ik het Roadkill Cafe aanbevelen. Het zit aan de westkant van het dorp en met een slogan als ' You kill em, we grill em' kan je dat eigenlijk niet overslaan!

Peach Springs
3329k
Dit plaatsje is de hoofdstad voor de Hualapai Indianen die traditioneel in dit gebied wonen. In augustus 2008 is de Supai canyon vlakbij Peach Springs overstroomd. Op deze pagina is de nodige informatie met filmbeelden te vinden : http://www.peachspringsarizona.com/.
Het plaatsje heeft gedeeltelijk model gestaan voor het fictieve plaatsje 'Radiator Springs' uit de film 'Cars'.
Truxton Truxton was een echte laatkomer aan Route66. Het begon pas rond 1950 toen Clyde McCune en Jon Robinson besloten hier een benzinestation met restaurant en garage te openen. Ze kozen voor deze plek omdat ze begrepen hadden een eindje noordelijk een nieuwe dam in de rivier gebouwd zou worden en ze dachten goed te zitten aan het beginpunt van de toegangsweg naar die dam. Die dam is nooit gebouwd maar zolang Route66 het goed deed profiteerden zij er van mee en deden goede zaken.
Hier lopen de Santa Fe spoorbaan en de oude route66 parallel aan elkaar. Bij uitstek een gebied voor mooie foto's.

Bij Crozier Canyon is de Crozier Canyon Ranch, hier zijn nog de restanten van een brug te zien die voor 1939 deel uitmaakte van Route66. (foto: Jim Hinckley)
Vanaf de weg kun je iets verderop ook nog de gebouwen van het Crozier Canyon Motel zien maar de weg en de gebwouen zijn niet toegankelijk en de eigenaar is gewapend.
Valentine
3358k

Als je in westelijke richting rijdt zie je in Valentine aan de rechterkant het rode bakstenen gebouw van 2 etages waar sinds 1901 de kostschool voor indiaanse kinderen in gevestigd was. Deze kinderen werden weggehaald bij de stammen van de Hopi, Apache, Navaja, Papgo, Havasupai en Mohave indianen om hier opgevoed te worden als blanke kinderen. De school is rond 1937 korte tijd gesloten geweest maar is daarna nog in gebruik geweest tot 1969.

Valentine school
Ongeveer op dezelfde hoogte maar aan de linkerkant van de weg (aan de andere kant van de spoorbaan) staat nog het gebouw waar de school voor blanke kinderen in gevestigd was.
Valentine school2
Valentine school knipsel

Het dorpje Valentine had tot 1990 nog een eigen postkantoor waar ieder jaar duizenden brieven en kaarten afgeleverd werden om met een hartvormig poststempel alsnog naar de geadresseerde gestuurd te worden door de postmaster, mevrouw Jacqueline Grigg. Dat is gestopt op 15 augustus 1990 toen een man het postkantoor wilde beroven en Jacqueline daarbij doodschoot. Hij ging er van door met een klein bedrag in contact geld maar werd twee dagen later gearresteerd in Californie door een politieman die hem bij toeval hoorde praten over de beroving.

Jacqueline’s echtgenoot was zo verdrietig over de hele situatie dat hij met een bulldozer het postkantoor met de grond gelijk maakt waarna hij verdween.

The Salt Lake Tribune: Feb. 14, 1956
Annual Traffic in Valentines Busies Postmaster, Spouse


VALENTINE, Ariz. - "A Valentine from Valentine, Ariz. Now isn't that nice!"
And the sender may be your next-door neighbor in Salt Lake City, Utah; Butte, Mont.; Pocatello, Idaho; Rock Springs, Wyo.; or Las Vegas, Nev.
How can that be when you know they haven't left home?
Well, every year for the past 13, Mrs. Winifred Goldenstein, postmistress of Valentine, Ariz., receives about 500 Valentines to be postmarked and remailed. These come from the 48 states. Heaviest traffic comes from the New England area. The intermountain area is always well-represented.
In 1952, a truck pulled in from Los Angeles with more than 9,000 pieces from the Miller Printing Machinery Company, Pittsburgh, Pa., and a request for a clear imprint of the postmark. The booklets, saying, "Greetings from Valentine, Ariz., and SW is a sweetheart," went to all countries except those behind the Iron Curtain. Mrs. Goldenstein and her jovial husband, Rudolph, stayed up all night hand-stamping the mail.


The post office changed hands, and business continued as it had for years. But in 1990, a deadly robbery took place, and the perpetrator reportedly left with $40 in cash and $800 in postal money orders. He later turned himself in to police in Laguna, Calif.

Kingman Daily Miner: April 7, 1991
Teen sentenced to life for slaying of postmistress


Jacqueline Ann Grigg's family, along with the family of the Tennessee teen who pleaded guilty to killing her, watched Friday as he was sentenced to life in prison.
Bryan Allen Buckingham, 19, will not be eligible for parole for 25 years.
Grigg, 44, of Hackberry, was working alone at the Valentine post office on Aug. 15, 1990, when she was shot once in the chest and later died. The post office was robbed and her car was stolen.
After Friday's hearing, Fred Grigg, Jacqueline's husband, said he was disappointed with the sentence and wanted the matter to go to a jury trial.
"I wanted to see a trial - a jury try it," Grigg said. "The way the system is today, it doesn't make you proud to be an American. I just don't believe in the system."
In a February hearing, Buckingham pleaded guilty to first-degree murder. In exchange, an armed robbery charge was dismissed.
The plea agreement mandated that the state could not seek the death penalty for the crime.
... After the hearing, Grigg pointed out that Buckingham will be eligible for parole when he is 44, the same age that Jacqueline Grigg was when she died.


After the crime, Fred Grigg closed the post office and the tore the building down. It was too hard for him and his daughters to see the place where his wife, and the children's mother, was murdered.
But the Valentine post office lives on.
The Kingman post office at 1901 Johnson Ave. has the Valentine, Ariz., postmark, and if you ask they will stamp your mail with it. They will continue to do so for as long as the stamp holds up.

  Net ten oosten van Hackberry lag aan de linkerkant van de weg het dorpje Valentine. Er is niet veel van over maar het gebouwtje van Bert's Country Dancing staat er nog steeds. Ergens eind jaren 70 werd het geopend door Elbert Denton en het was al snel een druk bezochte bar en dance-hall. In die tijd wonden er in Valentine nog ruim 200 mensen waarvan de meesten op de zaterdagavond hier kwamen dansen.
Bert was geboren in 1915 in New Mexico maar kwam met zijn familie naar Arizona om werk te vinden als cowboy. Hij trouwde daar ook met Margie Lan.

Margie stierf in 1976 en vlak daarna opende Bert de dancehall. Hij speelde viool, gitaar en mondharmonica in de band en dat vond hij belangrijker dan het verkopen van drankjes. Doordat de snelweg geopend was kreeg het dorpje Valentine het moeilijk en in 1992 stond er een stukje in de Arizona Republic krant over Valentine waar Bert in werd geinterviewd als een van de laatste 14 bewoners van het dorp.

In 1994 stierf hij en werd Bert's Country Dancing gesloten.

Hackberry
3367k
Van het eigenlijke plaatsje Hackberry is niet veel meer over maar de restanten zijn zeker de moeite van een bezoek waard. Veel oude auto's, een paar huizen en een prachtig oud schoolgebouw.
Hackberry  
Hackberry Hackberry
Het is te vinden tegenover de Hackberry General Store:

Bezienswaardigheid : Hackberry General Store
Dit is een van de beste souvenir winkels aan de gehele route, onder andere bekend van de tv programma's die Huub Stapel over de route maakte. Afgezien van de winkel hebben ze een hoop te zien in de vorm van oude auto's, varierend van een prachtige rode corvette tot een aantal oude roestige T-fords. Kijk ook eens achter het gebouw in de oude auto-werkplaats.
Telefoon : 928-769-2605

Website: http://www.hackberrygeneralstore.com/

hackberry general store.jpg images/Arizona/hackberry general store.jpg images/Arizona/hackberry general store.jpg

Walapai
3389k

Bezienswaardigheid : Giganticus Headicus
Op de hoek van Route 66 en Antares Rd staat Giganticus Headicus, een beeld van ruim 4 meter hoog. Het is gemaakt van hout en daarna bepleisterd en geschilderd om zo te lijken op een Tiki hoofd uit Polynesie. Het is in 2004 gemaakt door Gregg Arnold, een lokale kunstenaar.

gh

Kingman
3410k
Kingman ligt op een plek waar ooit vulkanen waren. In de heuvels rond de stad vind je op allerlei plaatsen dan ook vulkanisch gesteente. Aan de noordkant van Kingman kun je in dat gesteente de sporen terug vinden van honderden zo niet duizenden paarden en wagens die daar in de laatste 150 jaar langs zijn gekomen. Het begon met Luitenant Edward Fitzgerald Beale, een officier uit het leger onderdeel dat verantwoordelijk was voor de topografische kaarten. In 1857 kreeg hij de opdracht van President James Buchanan om een route te vinden over een afstand van ongeveer 1000 mijl van Fort Defiance in New Mexico naar de Colorado River.
Afgezien van het vinden van de route was het een experiment in het gebruik van kamelen in plaats van muilezels. Het idee was dat kamelen goed bruikbaar waren omdat ze langer zonder water kunnen, meer vracht kunnen vervoeren en beter kunnen leven van de weinige planten die in de woestijn te vinden zijn. Beale nam daarom 25 kamelen mee, geïmporteerd uit Tunesië. De route die hij vond werd na 1860 een veel gebruikte route voor immigranten. Nog later werd de route ongeveer gevolgd door de Santa Fe Railway in 1911, Route66 in 1926 en in 1986 de Interstate 40.
Beale zelf schreef over deze route: “… Het is de kortste route omdat hij vrijwel recht naar het westen gaat. Hij is daarbij het meest vlak. We hoefden maar 1 keer extra trekdieren voor onze wagens te gebruiken en dat was bij een heuvel op een plek waar nog nooit eerder een wagen gereden had. Er is genoeg water langs de hele route, het langste stuk waar geen vers water te vinden was ging over ongeveer 20 mijl. Het kruist de woestijn die tussen hier en California ligt maar wel op de plaats waar die woestijn het smalst is.” Tegenwoordig zijn er nog steeds stukken van de originele route te zien, zoals hierboven beschreven
Het ooit kleine plaatsje Kingman werd gestaag een echte stad, zeker nadat er een spoorlijn langs de Beale Wagon Route werd aangelegd. Een man met de naam Tom Devine werkte voor de spoorweg in Flagstaff tot hij bij een noodlottig ongeval een been kwijt raakte. Daardoor kon hij niet meer voor de spoorweg werken en verhuisde naar Kingman waar hij met de afkoopsom van de spoorweg het rond 1890 gebouwde Beale Hotel kocht. Een van zijn kinderen, Andy, zou later een beroemd acteur worden en nog later kreeg stuk Route66 in het centrum van Kingman de naam ‘Andy Devine Avenue’. Onder het Beale Hotel lag een grote kelder met daaraan een aantal tunnels naar het noorden en oosten. Het verhaal gaat dat in de Roaring Twenties’ de kelder en de tunnels gebruikt werden als een Speakeasy. Dit waren illegale cafés waar je alcohol kon drinken en kon gokken. In dit geval was de ingang verborgen en was er een waarschuwingslicht en een belletje om te waarschuwen als de politie in de buurt kwam. Niet altijd erg nodig want de meeste agenten kwamen er zelf regelmatig gokken en drinken.

Als je in Kingman bent moet je absoluut even stoppen in het Visitor Centre. Het gebouw is een mooi historisch pand wat prachtig gerestaureerd is maar er zit ook een Route66 museum en een giftshop. Daarbij is in 2014 hier het eerste museum voor electrische auto's geopend met auto's vanaf 1909. Zeker de moeite waard!
kingman_visitor_centre.jpg
Bezienswaardigheid : Kingman Historic route66 museum
Een Route66 museum met een hoop lokale historie, open van 09:00 tot 18:00. Hier is ook het punt waar je precies 3.333,33 voet boven zee-niveau zit.
Adres : 120 West Andy Devine Ave.
Telefoon : 928-753-9889

Bezienswaardigheid : Het Mohave museum of History and Arts in Kingman is een fraai museum met zowel een echt museum als een gedeelte op hun website wat ze de 'Mohave memories' noemen. Beide zijn erg de moeite waard om te bezoeken!
Adres: 400 West Beale Street, Kingman
Telefoon : 928-753-3195

Website : http://www.mohavemuseum.org/
Mohave museum

Restaurant : Mr. D'z Route 66 Diner
Adres : 105 Andy Devine Ave
Website: http://www.mrdzrt66diner.com/
MrD'z Route66 diner begon ooit als een bezinepomp:
Mr D toen
maar ziet er nu heel anders uit:

Mr D nu

De diner is recentelijk uitgeroepen tot een van de beste diners langs de gehele route dus als je in de buurt bent en je hebt honger dan is dit een goede plaats om te stoppen.

Het El Trovatore motel is, na een slechte periode, weer open en de indrukwekkende neon-reclame doet het ook weer. De kamers zijn of worden opgeknapt en dit motel kon wel weer eens erg de moeite waard worden!

Heb je weinig tijd als je in ingman bent maar wil je toch wat meer weten over Route66 of de omgeving van Kingman neem dan even kontakt op met de eigenaar ven het El Trovatore motel, hij verzorgd tours in de omgeving.

El Trovatore tours

Net buiten Kingman kun je een distillerderij vinden waar je een rondleiding kunt krijgen. desert diamond

desert diamond

Chloride Vlak boven Kingman, aan de weg naar Las Vegas, ligt het oude plaatsje Chloride. Het was ooit een bloeiend mijnwerkersplaatsje maar toen de mijnen sloten werd het een ghosttown. Na enige tijd werden huizen overgenomen door artiesten en mensen die de stilte van het plaatsje prettig vonden. Nu is het een bewoonde Ghosttown maar best de moeite van het bezoeken waard! Wil je er heen neem dan de R93 naar Las Vegas en na ongever 14 mijl moet je bij de minimart rechtsaf slaan de Co Hwy125 op.
 
Cool Springs
Bezienswaardigheid : Cool Springs Camp
Deze was jarenlang een geliefde stop op dit traject maar is, na het verschijnen van I-40 verlaten en tot een ruine vervallen. Echter, recentelijk zijn er nieuwe eigenaren en is het herbouwd tot museum en souvenir winkel. Geopend van 10:00 tot 17:00, dinsdag tot en zondag.

Website : http://www.coolspringsroute66.com.
cool springs
(foto: Henk Bultman 2009)
In dit filmpje vertelt de eigenaar een (heel klein!) beetje over CoolSprings:

Ed's Camp 21 mijl voorbij Kingman - Ed's camp en het Kaktus Cafe.

Ed's camp


Al in 1776 werd deze plek gebruikt als stopplaats tijdens een expeditie van Father Francisco Garces.In 1919 kwam Lowell 'Ed' Edgerton hierheen omdat de droge woestijnlucht goed was voor zijn longen. Toen Route66 geopend werd opende hij hier een klein cafe (het Kactus Kafe) met winkeltje, een benzinepomp en een paar cabins. De lokatie werd ook gebruikt als halte door de Greyhound buslijnen.
In 1952 werd Route66 omgelegd en vanaf dat moment werd het stil al bleef Ed er wonen tot zijn dood in 1978. Het is al die tijd een primitieve plek beleven en is dat nog steeds. Het ligt op prive grondgebied dus het wordt afgeraden het te betreden.

eds camp old2 eds camp old

 
  Hier kom je op wat vroeger als een van de gevaarlijkste stukken van de route werd gezien. In vroeger tijden waren reizigers vaak zo bang voor dit stuk weg dat ze lokale mensen inhuurden om hun voertuigen te laten rijden. De weg is nu bekend onder de naam Oatman Highway en gaat via de Gold Hill Grade naar de Black Mountains.

Na een aantal haarspeldbochten kom je bij Shaffer's Fish Bowl Springs. Het is erg simpel om hier voorbij te rijden omdat het nauwelijks aangegeven staat. Het is echter te zien doordat er treden zijn uitgehakt in de rots aan de linkerkant van de weg.

Deze weg is in de jaren '30 aangelegd door de WPA (Works Progress Administration, een werkverschaffingsproject uit die tijd) en water was in deze omgeving bijzonder moeilijk te vinden. Een van de mannen die aan de weg werkten zag water uit de rotsen sijpelen en bouwde er een muurtje omheen waardoor er een soort vijver ontstond. Van de weg af zie je die niet, je ziet alleen de trap die in de rots is uitgehakt! Lokale mensen zorgen dat er meestal goudvissen en planten in het water zitten om algen groei tegen te gaan en er zijn haast altijd ruimschoot dieren (bijen, ezels, etc) die op het water afkomen.

Er is een kleine inham waar je kunt parkeren om naar de Fish Bowl Spring te lopen.

Ooit werden in de mijnen in en rond Oatman ezels gebruikt om het erts te vervoeren. Toen de mijnen sloten werden de ezels gewoon los gelaten en ze wonen daar nu nog steeds. Kijk dus uit in deze omgeving, er kan opeens een ezel midden op de weg staan en ze zijn inderdaad vreselijk koppig. Zo maar aan de kant gaan hoef je dus niet altijd te verwachten!
Goldroad
Bezienswaardigheid : Goldroad & Sitgreaves pass
Net over het hoogste punt kom je bij een Ghosttown genaamd Goldroad. Het is weliswaar een ghosttown maar de goudmijn is nog volop in bedrijf!
Oatman
3460k
oatman postoffice
(foto: Henk Bultman 2010)
De naam Oatman komt van Olive Oatman, een jonge vrouw uit Illinois die door de Apache Indians was gekidnapped en door hen werd gehouden als slaaf.

oatman In 1908 werd er goud ontdekt en ging de eerste mijn open waarin dat jaar al 13 miljoen dollar aan goud uitgehaald werd.
Op deze foto uit 1914 ze je dat Oatman toen nog bestond uit een aantal tenten en wat simpele houten gebouwen.
Oatman 1914

 

 


In 1915 ging een tweede miijn open en daar werd in een jaar ruim 14 miljoen dollar aan goud opgegraven. In diezelfde periode groeide het inwonersaantal van Oatman naar 3500 en later in de jaren 20 was dat zelfs meer dan 10.000. In 1921 werd het grootste gedeelte van de (voornamelijk houten) gebouwen in het centrum verwoest door een brand en in 1924 werd het Durlin hotel herbouwd met 8 kamers. Zoals je op volgende foto kunt zien is de bebouwing sindsdien niet meer heel erg veranderd al zul je een kamer voor $1,50 per week zoals op deze foto nu echter niet meer vinden!
Oatman 1928
De saloon is haast behangen met 1-dollar biljetten met een datum en naam erop. Deze biljetten werden gebruikt door de mijnwerkers die zo hun dollar biljet terug konden vinden om drank te kopen als ze geen ander geld hadden.

Het verhaal gaat dat Clark Gable en Carole Lombard hier tijdens hun huwelijksreis overnacht hebben in 1939 en Clark Gable raakte zo gesteld op Oatman dat hij er nadien regelmatig terug kwam om poker te spelen met de mijnwerkers. Een ander verhaal gaat dat zij zoveel van het dorp en het hotel hielden dat hun geesten er nog steeds ronddwalen en dat mensen ze nog vaak horen praten en lachen. Er leven nog andere geesten in het hotel waaronder een geest genaamd Oatie, de geest van William Ray Flour, een ierse mijnwerker die achter het hotel stierf. (Al deze geesten schijnen vriendelijk te zijn.)

In 1924 sloot United Eastern Mines, de grootste oatmanwerkgever in de stad, zijn mijnen en in 1941 werder op last van de regering de overgebleven mijnwerkzaamheden gestopt om arbeiders vrij te maken voor andere mijnen. Het geluk voor Oatman was dat Route66 door de stad liep zodat er, ook na het sluiten van de mijnen, nog genoeg aktiviteit was. Van het begin van Route66 in 1926 tot aan 1952 liep Route66 dwars door het centrum heen. In 1952 werd Interstate40 geopend en na een korte tijd was de stad vrijwel verlaten. Dit is wel weer wat beeter geworden en de stad heeft nu ongeveer 100 vaste bewoners, een grote kudde ezels en veel toeristen.

Toen deze mijnen vrijwel uitgeput waren is het dorpje grotendeels verlaten en zijn de ezels die in de mijnen werden gebruikt als lastdieren vrij gelaten in de bergen. Ze lopen vrij rond en laten zich graag voeren door de toeristen. Je kunt op allerlei plaatsen wortels en zo kopen om de ezels te voederen maar pas op! Er lopen vaak wel jonge ezeltjes rond en doe mogen die wortels niet hebben, daar kunnen ze nog niet tegen. Als dat het geval is hebben ze een stickertje met een verbodsbord op hun voorhoofd,let daar svp op!

Verder lopen er mensen rond in kleding uit de WildWest jaren die op straat revolvergevechten na spelen en is het plaatsje helemaal vol met souvenirsshops.